Ana içeriğe atla



Yazmak Üzerine

Yazmak sanki okumanın yabancı dilidir. Okumak ana dilimde Türkçe ise, yazmak İngilizcedir benim için. Anlarım ama konuşamam. Bilirim ama kuramam.

Yazmak için düşünmek gerekir.
Bir olayın ya da hayalin üzerinde durmak.
Yüzeyde kalmadan, kaybolmadan.

Ama bazen bu fazla tedbirli hâl ilhamın ayağına dolanır.
Aklım denge isterken, ilham dengeyi bozar.

Belki de bu yüzden kendimi en rahatlamış hissettiğim zamanlar, o dengeyi tamamen kaybedip yazdığım anlardı.

Yazmanın bana göre bir başka zorluğu da kelime meselesi. Günlük dil derdimizi anlatmaya yetiyor gibi görünür. Çevremiz de aynı kelimelerle konuşur. Böyle olunca dil tembelleşir. Yeni kelimeler öğrenmek için bir ihtiyaç hissetmeyiz.

Oysa okurken karşılaştığım kelimeler vardır. Anlamını öğrensem bile örnek bir cümle görmeden nasıl kullanacağımı bilemem. Bazen de günlük hayatta fazla süslü kaçacak diye kelimeyi kullanmaya utanırım.

Mesela “deryadil”.
“Deryadil bir insandı” demekten öteye geçemem.

En anlaşılırı ise “şayanı hayret.”

“Şayanı hayret bir manzara.” Olur mu? 

Yazmak tam olarak budur:
Zihnini zorlamak ve kelimelerle uğraşmaya cesaret etmek.





 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

  Sonsuza dek tamamlanmayacak eksik kusurlu varlığım (Thierry Paquot)   Pandemi hala devam ediyor. Bir yılı geçti. Korona temelli mi kalacak yoksa bir gün hayatımızdan çekip gidecek mi bilmiyorum? Uzmanlar geçeceğini söylüyor- bekliyoruz. Koca ülkede tüm kurallara uyan sanırım bir-kaç aile var. Böyle olunca süreç uzuyor da uzuyor. Ben geçen sene Mart ayının ortasından beridir evden çalışıyorum. Her olayda olduğu kadar evden çalışmanın da kolaylıkları ve zorlukları var. Ama itiraf etmeliyim ki bazen bana geliyor gelenler, kızlar diyordur kesin “Annem gene çıldırdı” kapılarını kapatıp benden uzaklaşıyorlar oradan anlıyorum. Ramazan ayı da olmasa kendime çeki düzen verecek bir fırsatım olmayacak kesin. Evde olmanın en güzel yanı iki Ramazan ayını da dolu dolu geçiriyor olmam. Üç senedir Ramazan aylarında sosyal medyayı tamamen bırakıyorum. Bu sene Whatsapp uygulamasını da kaldırdım. İlginç tecrübelerim oldu. Mesela ailem dışında beni/bizi kimsenin merak etmediğini...
03-10-2019 Biri Hanzala: Küresel ve insani bir düşünce ufkuna sahip demiş çizeri Hanzala için. Filistin direnişinin sembolü, hep 10 yaşında olan çocuk. Diğeri , Momo: Hiç kimsenin yapamayacağı şekilde başardığı tek şey "dinlemek". Zamanı çalan duman adamlara karşı mücadele veren çocuk.  İkisinin de bize sırtı dönük. İkisinin de üstü başı yoksulluğun ve yalnız kalmışlığın izlerini taşıyor. İkisi de yalın ayak .  Bu çocuklar bize ne anlatmak istiyor?  Ne anladığım ve anladıklarım karşısında ne hissetiğim … Bunu a nlatabilmen için "Sözlerin içine doğması gerekiyor "diyordu Momo kitabında Hora Usta.  Sen anlatmak istesen de sözcüklerin ilk önce doğup olgunlaşması gerekiyor.
Kendimi en rahatsız hissettiğim ortam; siyasetin tek taraflı konuşulduğu, ortamda herkesin  sanki kendi gibi düşündüğünü zanneden ya da düşünmese de diğerlerinin düşüncesinin  ne olduğunu umursamayan insanların olduğu ortamdır.  Burada aslında şu da var, şu anki hükümetin olduğu partiye oy verme de, git hangi partiye veriyorsan ver. O zaman kabul edilebilirsin Çünkü onlara oy vermek onlara göre rezalet, akıl almaz bir şey çok daha ağırlarını söylüyorlar da yazmak istemiyorum  Şimdilerde en büyük sebepleri "ekonomi bu haldeyken bile mi" sanki ekonomi iyiyken onlara oy verenleri makul görüyor/saygı duyuyorlardı da şimdi duymuyorlar İktidarı savunacak değilim, hele depremden sonra  Fakat burada farklı bir mesele var: bir- haddini aşma, iki- çok büyük bir kibir var  bir tek kendini akıllı sanan, yaptığı yardımı bile konuşan hatta haram eden, mahalle baskısıyla insanları sindirenler var Anlamanız ve yapmanız gereken en temel şey, insanları küçümsememek  İşt...